Περίληψη Απόφασης Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών 2026 – Ακυρότητα καταγγελίας ως αντίδραση σε ενάσκηση δικαιώματος του εργαζομένου – Αντιστροφή του βάρους απόδειξης
Με απόφασή του, σε υπόθεση που ανέλαβε το γραφείο μας, το Δικαστήριο έκρινε ότι είναι άκυρη η καταγγελία της σύμβασης εργασίας εργαζομένου επειδή αρνήθηκε να παράσχει επιπλέον εργασία κατά την 6η ημέρα:
“Ωστόσο, υπό τα ίδια ως άνω πραγματικά περιστατικά, πιθανολογήθηκε ότι η αιτία καταγγελίας της σύμβασης εργασίας του ενάγοντος ήταν η εκ μέρους του διαμαρτυρία για τους όρους εργασίας του και, ειδικότερα, η άρνησή του να εργαστεί επιπλέον δύο Σάββατα τον μήνα Μάιο του έτους …, κρίση που επιρρωνύεται από τη χρονική εγγύτητα ανάμεσα στο γεγονός της άρνησής του και στο γεγονός της καταγγελίας της σύμβασης (που απείχαν μεταξύ τους λιγότερο από έναν μήνα). ”
(…)
“Άλλωστε, δεν αποδείχθηκε ότι υφίστατο εν προκειμένω έκτακτη ανάγκη της εναγόμενης, που καθιστούσε αναγκαία την παροχή της εργασίας αποκλειστικά του ενάγοντος, ενώ και η άρνηση του ενάγοντος να εργαστεί επιπλέον δύο Σάββατα δεν αντίκειται στην καλή πίστη, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι ήταν σε υπηρεσία ετοιμότητας και το Σάββατο …. και το Σάββατο …., ότι οι εργασίες εκτελέστηκαν επιτυχώς από τους συναδέλφους του ενάγοντος και ότι η εταιρία, αν πράγματι επιθυμούσε την αυτοπρόσωπη συμμετοχή του ενάγοντος στις συγκεκριμένες εργασίες, μπορούσε να προσαρμόσει είτε τις μηνιαίες υπηρεσίες του στον προγραμματισμό των ως άνω εργασιών είτε το αντίστροφο, ώστε να έχει τη δυνατότητα ο ενάγων να απολαύσει την εβδομαδιαία ημέρα ανάπαυσης τουλάχιστον δύο φορές μέσα στον μήνα. Συνακόλουθα, παρίσταται νόμιμη εν προκειμένω η άρνηση του ενάγοντος να παρέχει την εργασία του πέραν του συμφωνηθέντος ωραρίου του. Εξάλλου, η εναγόμενη, η οποία φέρει και το βάρος απόδειξης του σχετικού ισχυρισμού, δεν απέδειξε ότι η καταγγελία της σύμβασης εργασίας του ενάγοντος δεν οφειλόταν στην ως άνω αιτία, αλλά στην επί μακρόν αντισυμβατική συμπεριφορά του ενάγοντος, ήτοι στην μειωμένη του απόδοση, στην άρνηση συμμετοχής του σε έργα και συναντήσεις και στην εριστική και προσβλητική του στάση έναντι των συναδέλφων του, αιτιάσεις οι οποίες δεν αποδείχθηκαν και για τις οποίες ουδέποτε έγινε κάποια προφορική ή έγγραφη παρατήρηση στον ενάγοντα.”
(…)
“Συνακόλουθα, η καταγγελία της σύμβασης εργασίας του ενάγοντος είναι άκυρη, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 66 παρ. 1 περ. β’ του ν. 4808/2021, αφού έλαβε χώρα ως αντίδραση της εναγόμενης στην εκ μέρους του ενάγοντος νόμιμη άρνησή του να εργαστεί δύο επιπλέον Σάββατα τον ……του έτους ……., που συνιστά «ενάσκηση νομίμου δικαιώματος», όπως η ως άνω έννοια πρέπει, κατά τα αναλυτικά στη μείζονα σκέψη υπό (II) εκτιθέμενα, να ερμηνεύεται διασταλτικά, ώστε να περιλαμβάνει οποιαδήποτε δραστηριότητα αποβλέπει στη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών συμφερόντων του ή των εργαζομένων, εφόσον κινείται εντός των ορίων της τυπικής και ουσιαστικής νομιμότητας, ενώ δεν αποδείχθηκαν πραγματικά περιστατικά που να δικαιολογούν την διάρρηξη της εμπιστοσύνης που αποδεδειγμένα επί εικοσαετία διέπνεε τη σχέση μεταξύ των μερών, ώστε να παρίσταται δικαιολογημένη η επιλογή της εναγόμενης να προβεί στην καταγγελία της σύμβασης προκειμένου να προστατευθεί το καλώς νοούμενο (αντικειμενικό) επαγγελματικό της συμφέρον.”
